ตอนที่ 88 หาม้านั่งพับเตี้ยมาสักตัวก็ได้

ตอนที่ 88 หาม้านั่งพับเตี้ยมาสักตัวก็ได้

คนทั้งหมดภายในลานเรือนต่างชักอาวุธออกมา แสงเย็นเยียบสะท้อนวูบวาบอยู่กลางลาน เหล่านายหน้าค้ามนุษย์ล้วนจ้องเขม็งไปยังบานประตูไม้ที่เปิดแง้มอยู่ครึ่งบาน

ด้านนอกประตูยังคงว่างเปล่าไร้ผู้คนเช่นเคย

เฉียนลิ่วได้สติก่อนใคร เขากระโดดผึงขึ้นจากพื้น ปรี่เข้าไปดึงประตูปิดลง แล้วลงกลอนประตูใหม่อีกครั้ง

ยามที่ปิดประตูเขาตั้งใจชะเง้อมองออกไปด้านนอกแวบหนึ่ง หลังลงกลอนประตูเสร็จก็ใช้แผ่นหลังแนบยันประตูไว้ หัวใจเต้นระรัวดุจเสียงฟ้าร้อง พอเขาอ้าปากพูด น้ำเสียงก็สั่นสะท้านไปหมด

“พี่ใหญ่ ด้านนอกไม่มีใครเลยสักคน”

ทว่าในเวลาเดียวกันนั้น ผู้ที่พลอยตกใจไปด้วยยังมีฮวาชิงซู่ที่แอบย่องเข้ามาในลานเรือนได้สำเร็จ