กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Tamnak9Dara
บทที่ 295 พี่สะใภ้เปิดประตูที ผมคือพี่ชายของผมจริง ๆ 21
เมื่อได้ยินเจียงเหยาพูด โจวจู้ก็อดมองหน้าท้องแบนราบของเธอไม่ได้
ข้างในนั้นกำลังมีชีวิตน้อย ๆ เติบโตอยู่
ครึ่งหนึ่งเป็นเลือดเนื้อของเธอ อีกครึ่งหนึ่ง... จะพูดว่าเป็นของเขาก็ได้
อย่างไรเสียเขากับพี่ใหญ่ก็เป็นพี่น้องร่วมบิดามารดา มีเลือดเดียวกันไหลเวียนอยู่ในตัว ดังนั้นเด็กคนนี้จึงไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ ของเขา
เมื่อคิดเช่นนั้น แววตาของโจวจู้ก็ยิ่งอ่อนโยนเปี่ยมรัก พอเจียงเหยาเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ยกมือโอบเอวนุ่มนิ่มของเธอไว้
“ขอโทษ ช่วงนี้ผมยุ่งมากจนละเลยคุณกับลูก ต่อไปผมจะชดเชยให้แน่นอน”
“คุณยุ่งจริง ๆ นั่นแหละ สงสัยคงลืมเรื่องที่รับปากฉันไปหมดแล้ว”