กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Tamnak9Dara
บทที่ 294 พี่สะใภ้เปิดประตูที ผมคือพี่ชายของผมจริง ๆ 20
เจียงเหยาแน่ใจว่าตอนโจวจู้กลับมา มือทั้งสองข้างของเขาว่างเปล่า แต่สัมผัสตอนที่เขากอดเธอกลับบอกชัดว่าเขาสวมถุงมืออยู่
เมื่อนึกถึงเรื่องที่โจวจู้ขอให้หยางเซียงกับโจวถิงซงปิดบังเธอ เจียงเหยาจึงตัดสินใจรอดูไปก่อนว่าเขาคิดจะเล่นลูกไม้อะไร หลังผลักโจวจู้ออก เธอก็ขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดหมายความว่ายังไง”
สายตาทั้งสี่สบกัน
ห้องนอนเงียบจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของทั้งคู่
โจวจู้มองดวงตากระจ่างใสของเจียงเหยา จู่ ๆ ก็เผยรอยยิ้มบางที่เหมือนโจวฉือเป็นประจำ