กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 แม่ไก่แก่ที่พ่อส่งมา
เฮ้อ โชคดีที่เธอสร้างหลักความคิดและค่านิยมของตัวเองไว้อย่างมั่นคงแล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกชักนำให้คิดผิดเพี้ยนไปแน่ ๆ
“แม่ก็กินด้วยสิ พวกเรามากินด้วยกันเถอะ” เธอยื่นชามกับตะเกียบให้เกาซิ่วหลาน
เกาซิ่วหลานโบกมือปฏิเสธ “จะกินอะไรอีกล่ะ ถ้าแม่กินอิ่มตอนกลางคืนก็จะนอนไม่หลับ แม่ต้องกลับไปนอนแล้ว ลูกกินเสร็จก็วางชามกับตะเกียบไว้ตรงนั้น พรุ่งนี้ค่อยเอาไปเก็บในครัว”
พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องไปทันที
ซูชิงเหอมองแผ่นหลังของแม่แล้วถอนหายใจยาว เฮ้อ หัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ช่างน่าเห็นใจจริง ๆ