กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 หม้อเหล็กใบใหม่กับเสบียงแห่งความหวัง
เอ้อร์หยากลับถามขึ้นมาเสียงเบาว่า “อา แล้วทำไมอาถึงไม่ทำงานล่ะ? อาป่วยหรือ?”
ซูชิงเหอ “...ถูกแล้ว อาป่วย เป็นโรคที่ติดตัวมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ รักษาไม่หายหรอก แค่ขยับตัวทำอะไรก็รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวแล้ว”
ต้าหยากับเอ้อร์หยาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ส่วนซานหยาก็ทำตามพี่ ๆ ด้วยการอ้าปากกว้างเช่นกัน
ต้าหยาพูดว่า “แต่อาป่วยก็ยังมีข้าวกินนี่นา”
ซูชิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังสั่งสอนเรื่องสำคัญ “ถึงอาจะป่วย แต่อาเป็นคนจิตใจดีนะ อาช่วยเหลือคนอื่น ครอบครัวเราถึงได้มีเนื้อหมูกิน เพราะฉะนั้นพวกเธอต้องหมั่นทำความดีให้มาก ๆ โตขึ้นจะได้เป็นเด็กที่มีวาสนา”