กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 ความห่วงใยของอากับเด็ก ๆ ตระกูลซู
เกาซิ่วหลานเบ้ปาก “ถ้าที่บ้านไม่ขาดแคลนธัญพืช แม่จะไม่ยอมให้พวกนั้นกินสักคำได้อย่างไร? นี่ก็เพราะบ้านเราไม่มีอะไรกินไม่ใช่หรือ? แม่กำลังอยากคุยกับลูกเรื่องนี้อยู่พอดี ต่อไปตอนเช้าไม่ต้องทำอาหารให้คนทั้งบ้านกินแล้วนะ เมื่อวานลูกก็ได้ยินตอนประชุมแล้วไม่ใช่หรือว่า ธัญพืชที่เรามีต้องเก็บไว้ประทังชีวิตจนกว่าจะผ่านฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายเดือนนะชิงเหมี่ยว แม่ไม่อยากให้ลูกต้องไปกินเปลือกไม้เหมือนคนอื่น ๆ แม่สงสารลูก”