ดอกบัวผุดทุกย่างก้าว

ดอกบัวผุดทุกย่างก้าว

ตอนเดินออกจากร้านซือเจียห่าวเว่ย ชุยฮั่นยังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง เขารู้สึกว่างานดีเหมือนส้มหล่นใส่แบบนี้มันมาปุบปับเกินไปจริง ๆ

พอชุยฮั่นกลับไปแล้ว หลี่จินเหมยก็อดถามไม่ได้ “เถ้าแก่ ท่านให้พวกเขาไปตระเวนหาตามเกาะในทะเลแบบนี้ คิดจะทำการค้ากับพวกคนต่างแดนเหรอเจ้าคะ ได้ยินมาว่าข้างนอกนั่นมีแต่ดินแดนรกร้างป่าเถื่อน มีแต่พวกคนป่าอาศัยอยู่ พวกเขาจะมีปัญญาซื้อของของพวกเราเหรอเจ้าคะ”

พอพูดไปถึงตอนท้าย น้ำเสียงของนางก็เผยความหยิ่งผยองในฐานะคนของมหาอาณาจักรออกมาโดยไม่รู้ตัว

แม้หูซานเหนียงจื่อจะไม่ได้พูดอะไร แต่นางก็ไม่ค่อยเข้าใจเจตนาของซือเยี่ยนสิงเช่นกัน จึงหันมามองด้วยอีกคน

การค้าและเศรษฐกิจของแคว้นต้าลู่รุ่งเรืองมาก แถมสิบยี่สิบปีมานี้ก็ไม่เคยแพ้ศึกสงคราม อีกทั้งอาศัยการต่อเรือและการเดินเรือที่ก้าวหน้า จึงมีการติดต่อค้าขายกับดินแดนอื่นอยู่บ่อยครั้ง จนมีสถานะอันสูงส่งในสายตาแคว้นต่าง ๆ ในแต่ละปีจึงมีทูตข้ามน้ำข้ามทะเลมาถวายความยินดีอยู่ไม่ขาดสาย

เมื่อบ้านเมืองเข้มแข็งเกรียงไกร ก็ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศอะไร ราษฎรย่อมเกิดความมั่นใจและถือดีขึ้นมาเอง คนส่วนใหญ่แทบไม่เคยเห็นชาวต่างแดนอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

ยุคนี้ไม่มีคำว่า 'ชาวตะวันตก' แต่เรียกเหมารวมว่า 'พวกคนเถื่อน' ทั้งหมด ซึ่งความมั่นอกมั่นใจของชาวต้าลู่ก็เห็นได้ชัดเจนจากตรงนี้นี่เอง