เค้าลาง

เค้าลาง

ไม่กี่วันต่อมา จดหมายตอบกลับจากลี่โจวก็ส่งมาถึง

เจียงหุยเตรียมใจเรื่องที่บุตรสาวคนโตจะหมั้นหมายไว้นานแล้ว จึงไม่ได้แปลกใจอะไร เสียแต่ว่าทางร้านปลีกตัวไปไหนไม่ได้จริง ๆ ถึงได้รู้สึกเสียดายยิ่งนัก

ทว่าตอนนี้ทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้เอาดวงสมพงษ์ไปเทียบ ยังไม่ได้กำหนดฤกษ์มงคล นางผลีผลามขึ้นมาตอนนี้ก็คงช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี

นางยังฝากเสื้อผ้าฤดูร้อนตัดเย็บใหม่อีกหลายชุดมาให้ มีครบทั้งผ้าไหม ผ้าต่วน ผ้าโปร่ง รวมทั้งหมดสิบสองชุด บ้างทอยกดอก บ้างปักลวดลาย ประณีตงดงามยิ่งนัก

“...เกรงว่าแบบในเมืองหลวงจะตกยุคจนโดนคนหัวเราะเยาะ เลยเน้นแบบหรูหราสง่างามตามทางเจียงหนานเป็นหลัก เน้นผ้าทอยกดอก ตระกูลเจิ้งส่งผ้าโปร่งเนื้อละเอียดชั้นดีระดับใช้ในวังมาให้หลายพับ เนื้อบางเบานุ่มนวล ระบายลมดีแต่ไม่บางจนเห็นเนื้อ แม่กับอวี๋เจิ้นก็ตัดใส่คนละชุด ชอบกันมาก”

บรรดาใต้เท้าดูแลซือเจียห่าวเว่ยเป็นอย่างดี ใต้เท้าโจวยังออกปากเองว่าจะมอบหมายให้ซือเจียห่าวเว่ยทำของขวัญเทศกาลตวนอู่ของที่ว่าการทั้งหมด แม่คิดว่าผู้ใหญ่เมตตามอบให้มิอาจปฏิเสธ จึงตกลงรับปากไปแล้ว เจ้าอยู่ทางเมืองหลวงสบายใจได้เลย

“เสียแต่ว่าใต้เท้าโจวหูตากว้างไกล ไม่รู้ไปได้ยินข่าวว่าเจ้าจะหมั้นหมายมาจากไหน ถึงได้มาเอ่ยถามรอบหนึ่ง...”

ซือเยี่ยนสิงเลิกคิ้วขึ้น หูตากว้างไกลจริง ๆ นั่นแหละ

แต่พอคิดอีกที ต่งคังศิษย์พี่ของเขาอยู่ในเมืองหลวง ช่วงก่อนหน้านี้ไฉฉินหู่แทบจะป่าวประกาศให้ขุนนางหกกรมรู้กันทั่ว ต่งคังได้ยินแล้วแอบส่งข่าวให้โจวปินก็อาจเป็นได้