กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เรื่องขำขัน
ฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลวงสั้นนัก ราวกับลมพัดผ่านไปแค่ไม่กี่ระลอก อากาศก็เริ่มร้อนอบอ้าวขึ้นมาเรื่อย ๆ
ในตำหนักทรงงานของจักรพรรดิชิ่งเจินได้เปลี่ยนเอาผ้าคลุมเก้าอี้หนาหนักออกไปแล้ว แทนที่ด้วยเบาะรองนั่งเนื้อบางสีเขียวอ่อน ปักลายเถาไม้เลื้อยม้วนพันแลดูมีชีวิตชีวา คล้ายกับทุ่งหญ้าพลิ้วไหวตามชานเมือง
ท้องพระโรงกว้างใหญ่ลึกล้ำ ย่อมมีบางมุมที่แสงส่องไม่ถึง ข้างนอกแดดจ้าสว่างไสว แต่ข้างในกลับเย็นเยียบจับใจอยู่บ้าง
หวังจงหัวหน้าขันทีประคองชามนมอุ่นเข้ามาด้วยตัวเอง กะว่าร้อนสักหกเจ็ดส่วนแล้วถึงค่อยยกขึ้นถวาย “ฝ่าบาท ทรงตรวจฎีกามาตั้งนานแล้ว พักสายตาสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
จักรพรรดิชิ่งเจินพอได้กลิ่นนมก็ขมวดคิ้ว สายตายังไม่ละจากฎีกาเลยแม้แต่น้อย
“ทั้งวันเอาแต่มีนมวัวนมแพะ นี่กินมากี่ปีแล้วเนี่ย เอาออกไปเถอะ น่ารำคาญใจจริง”
“ฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืน ย่อมต้องบำรุงพระวรกาย ดื่มสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
หวังจงเอ่ยเกลี้ยกล่อม
จักรพรรดิชิ่งเจินแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน