กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หน้าแดง
ตอนแรกก่อนมาสอบที่เมืองหลวง ไฉฉินหู่คิดว่าจะไปขออาศัยอยู่บ้านศิษย์พี่รอง แต่พอมาถึงแล้วถามดูถึงได้รู้ว่าตัวเองคิดไปเอง
ตระกูลเถียนรวยล้นฟ้าก็จริง แต่ไม่มีที่ดินในเมืองหลวงเลยสักแปลง!
ตอนนั้นสายตาที่เถียนชิงมองเขาเลยมีแววเวทนาคนโง่เพิ่มขึ้นมาด้วย
“ขายผ้าจ๊กกั๋ม จะเอาไปส่งถึงที่ทำไม?”
พูดลอย ๆ แค่ประโยคเดียว ความเย่อหยิ่งกับภูมิใจก็ทะลักออกมาหมด จนโดนซ่งอวิ๋นลู่กับไฉฉินหู่รุมด่าพร้อมกัน
เถียนชิงยกมือกุมหัววิ่งหนีเตลิด แต่ยังไม่ยอมรับ เลยตะโกนกลับมา “ก็มันจริงนี่หว่า! พวกเจ้าลองดูพวกโสม เขากวางอ่อน แล้วก็หนังสัตว์ดี ๆ สิ มีที่ไหนผลิตเองแล้วยังต้องขนมาเองให้เหนื่อย? ไม่เห็นหรือไงว่าใครอยากได้ก็ต้องรีบวิ่งไปแย่งซื้อจากแหล่งผลิต!”
ผ้าจ๊กกั๋มที่บ้านเขาทำแทบไม่ทันขาย คนจองล่วงหน้าไว้หมดตั้งแต่ปีก่อนหรือหลายปีด้วยซ้ำ พ่อค้าพวกนั้นอยากจะอุ้มเงินมานั่งเฝ้าหน้าโรงทอที่บ้านเขาอยู่แล้ว!
ลองคิดดูสิ ในเมื่อไม่ต้องก้าวเท้าออกจากบ้านก็หาเงินจนเต็มถุงเต็มถัง แล้วจะเสียเวลาเดินทางเป็นพันลี้มาซื้อบ้านที่เมืองหลวงทำไม?