กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
อักษรฝู
ว่าแล้วเชียว พอข่าวเรื่องที่ซือเยี่ยนสิงไม่เข้าร่วมประมูลโรงครัวที่ว่าการเมืองเอกแพร่ออกไป บรรดาคนในวงการเดียวกันก็พากันกระตือรือร้นและเป็นมิตรกับนางขึ้นมาทันตาเห็น
พ่อค้าก็เป็นพวกมองโลกตามความเป็นจริงและหวังผลแบบนี้แหละ
ผลการประมูลไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น ร้านซือเจียห่าวเว่ยชนะการประมูลโรงเรียนประจำเมืองเอกไปได้อย่างราบรื่น หลังจากนั้นโจวปินยังจงใจเรียกนางไปคุย แล้วแกล้งถามตรง ๆ ว่าทำไมถึงยอมสละสิทธิ์โรงครัวที่ว่าการเมืองเอก
ซือเยี่ยนสิงไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเดาไม่ออก ถ้าเดาไม่ออกจริง คงไม่รอจนทุกอย่างลงตัวเรียบร้อยแล้วค่อยมาถามหรอก
นางยิ้มอย่างเอียงอายแล้วตอบไปอย่างเสแสร้งว่า “คงเป็นเพราะอาจารย์น่ะเจ้าค่ะ ข้าก็เลยอดลำเอียงไม่ได้ อยากให้ทุกคนได้กินของดี ๆ สักหน่อย”
แหม เรื่องแบบนี้ถ้าเอาเงินมาพูดก็ดูหยาบกระด้างเกินไปแล้ว!
โจวปิน “...”
ฟังดูสิ พูดออกมาแบบนี้ เจ้าเชื่อตัวเองลงด้วยรึ
โจวปินได้แต่ถอนใจ พลางเอ่ยปากชมว่าความผูกพันระหว่างศิษย์อาจารย์ช่างแน่นแฟ้นลึกซึ้งจริง ๆ