เป็นขุนนาง

เป็นขุนนาง

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ในแวดวงการค้า สายตาอันกว้างไกลมักจะมาคู่กับความเด็ดขาดเสมอ

วันนั้นตอนที่คนอื่น ๆ ยังลังเลหน้าพะวงหลังเรื่องสัญญา ชายวัยราวสามสิบคนหนึ่งก็ตัดสินใจเซ็นสัญญาทันที มิหนำซ้ำสองวันให้หลัง เขายังลากเขยคู่ของตัวเองมาเซ็นสัญญาไปอีกฉบับด้วย

“เถ้าแก่เนี้ยซือ ถ้าเป็นอย่างนี้ ในอำเภอพวกเราก็มีแค่พวกเราสองเจ้าที่ได้สิทธิ์ขายใช่ไหมขอรับ จะไม่มีคนอื่นอีกแล้วแน่นะ”

ชายคนนั้นถือสัญญาที่หมึกยังไม่ทันแห้งดีพลางเอ่ยถามย้ำแล้วย้ำอีก

ซือเยี่ยนสิงพยักหน้าพลางยิ้ม “ใช่แล้ว”

ในเมื่อไม่ได้คิดค่าแฟรนไชส์ นางจึงยอมปล่อยมือในเรื่องหยุมหยิมหลายอย่าง เช่น ทำเลที่ตั้งร้าน หรือการเปิดสาขาเพิ่มหลังจากนี้ ล้วนยกให้อีกฝ่ายตัดสินใจเองทั้งหมด

ถึงอย่างไร ในยุคนี้รูปแบบการค้าแบบเก็บเงินแล้วส่งของไปขายก็ยังดูล้ำหน้าเกินไปหน่อย อีกทั้งยังเป็นร้านของคนอื่น ขืนไปชี้นิ้วสั่งโน่นสั่งนี่ พวกเขาก็ใช่ว่าจะซาบซึ้งใจ

เลยปล่อยให้จัดการกันเองเสียเลย จะอยากเปิดร้านตรงไหน ร้านใหญ่เท่าไหร่ หรือแม้แต่จะเปิดกี่สาขา ซือเยี่ยนสิงก็ไม่เข้าไปก้าวก่ายทั้งนั้น

จะรุ่งหรือร่วง กำไรหรือขาดทุน ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือตัวเองล้วน ๆ