เกี๊ยวน้ำ

เกี๊ยวน้ำ

หลังจากคิดฟุ้งซ่านมาตลอดทั้งคืน ไฉฉินหู่ก็เริ่มตระหนักเลา ๆ ว่าหัวใจสำคัญของเรื่องนี้น่าจะไม่ใช่ขนมเปี๊ยะงาขาวแล้ว แต่เป็นบางสิ่งที่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกว่าทั้งแปลกใหม่และเลือนราง

สิ่งนั้นพลุ่งพล่านขึ้นมาพร้อมกับอากาศอุ่นร้อนอบอ้าวรอบตัว ชวนให้หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ

พอกินมื้อเช้าเสร็จแบบลวก ๆ เถียนฉิ่งเห็นศิษย์น้องเล็กนั่งเหม่อลอย ก็ผลักเขาเบา ๆ โดยไม่ทันคิด

“ไม่ไปสอนศิษย์น้องเล็กยิงธนูแล้วหรือไง”

ยิงธนูงั้นเหรอ

ใช่แล้วนี่นา!

ไฉฉินหู่แทบจะกระโดดตัวลอยขึ้นจากม้านั่ง แล้วรีบร้อนวิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอก จนเกือบจะชนเข้าเต็มเปาใส่ซืออวิ๋นที่กำลังกอดเสื้อผ้าเดินเข้ามาพอดี

กงฮูหยินมองตามแผ่นหลังของเขาพลางหัวเราะ “เด็กคนนี้ เดี๋ยวนี้ทำไมถึงได้ลุกลี้ลุกลนนักนะ”

มีเพียงเผยหยวนซานที่เหลือบมองศิษย์ของตนผ่านขอบม้วนตำราแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร