กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เนื้อตุ๋นน้ำแดง
พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ฮูหยินกงก็ยกของหวานน้ำแกงสาลี่ตุ๋นมาเสิร์ฟให้ทุกคน พลางพูดยิ้ม ๆ ว่า “นานทีปีหนจะได้อยู่กันพร้อมหน้า แถมยังเป็นช่วงปีใหม่ทั้งที พวกเรามาเล่นเกมต่อบทกวีกันหน่อยดีกว่า”
ทุกคนต่างขานรับว่าดี มีเพียงซือเยี่ยนสิงคนเดียวที่ได้กลิ่นแปลก ๆ ลอยมาแต่ไกล
ดูเอาเถอะ นี่แหละความบันเทิงของพวกปัญญาชน ช่างดูดี มีระดับ และโก้หรูสมฐานะจริง ๆ
คนธรรมดากินอิ่มหนำสำราญก็มักจะตั้งวงทายนิ้ว เล่นไพ่ หรือส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย แต่คนพวกนี้กลับไม่ใช่ จะต้องมาเล่นต่อบทกวีกันให้ได้
นางคาดว่าถ้าข้างนอกอากาศดีกว่านี้แล้วน้ำในลำธารยังไม่กลายเป็นน้ำแข็ง เผลอ ๆ คงลากกันไปเล่นลอยจอกเหล้าแต่งกลอนริมลำธารหลังเขากันแล้ว
เผยหยวนซานกำลังนึกสนุก จึงทอดสายตามองหิมะที่ทับถมอยู่นอกหน้าต่าง “เอาหัวข้อ ‘หิมะ’ ก็แล้วกัน บรรยายถึงหิมะแต่ในบทกวีต้องห้ามมีคำว่าหิมะ ไม่จำกัดว่าจะเป็นโคลงหรือกลอน ไม่จำกัดฉันทลักษณ์ หากยกของคนโบราณมาต้องบอกที่มาด้วย หรือจะแต่งสดเดี๋ยวนี้เลยก็ย่อมได้”
พูดง่าย ๆ ก็คือ ห้ามพูดคำว่า “หิมะ” ออกมาแม้แต่คำเดียว แต่เนื้อหาต้องสื่อถึงหิมะ
ซือเยี่ยนสิงอยากจะขอถอนตัวตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้เลย
สูงส่งเกินไปแล้ว เล่นไม่ไหวหรอก อันนี้นางเล่นไม่ไหวจริง ๆ!