ร่วมมือ

ร่วมมือ

“อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เมื่อวานอีตาผีบ้านั่นน่ะ...”

สีหน้าของหญิงคนนั้นระคนไปด้วยความเขินอายและความกระหยิ่มใจ นางดึงแขนหลิวชุ่ยหลันคุย ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ

หลิวชุ่ยหลันยืนยิ้มฟัง หัวเอียงเข้าหากันชิดขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันหัวเราะร่วนอย่างถูกอกถูกใจ

“ผู้ชายก็แบบนี้แหละ มีอยู่แค่เรื่องนั้นเรื่องเดียว...”

ยังเช้าอยู่ ลูกค้าในร้านจึงยังไม่มาก หลิวชุ่ยหลันคุยเล่นกับลูกค้าเก่าไปพลาง ทอดสายตามองออกไปนอกร้านอย่างไม่ใส่ใจไปพลาง ทันใดนั้นสายตาก็ไปสบเข้ากับแม่นางน้อยคนหนึ่ง

แม่นางคนนั้นอายุราวสิบสามสิบสี่ รูปร่างโปร่งระหง หน้าตาสะสวยหมดจด ด้านหลังมีบ่าวหญิงรูปร่างล่ำสันถือกล่องใส่อาหารใบใหญ่เดินตามมาด้วย

นางเห็นหลิวชุ่ยหลันเข้าพอดี จึงเป็นฝ่ายส่งยิ้มให้ก่อน พร้อมกับผงกหัวทักทายเล็กน้อย

หลิวชุ่ยหลันชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับโดยไม่รู้ตัว

แต่ชั่วพริบตาถัดมา อีกฝ่ายก็ยกชายกระโปรงก้าวเข้ามาในร้าน แล้วเดินตรงดิ่งมาหานางทันที