เกี๊ยวกินส่งท้าย

เกี๊ยวกินส่งท้าย

งานเลี้ยงวันเกิดของลูกค้ารายนั้นของซูเป่ยไห่จัดขึ้นช่วงเที่ยงวันที่เก้าเดือนแปด ตัวเขาและซือเยี่ยนสิงจึงต้องออกเดินทางกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ส่วนผู้ติดตามก็นั่งรถม้าอีกคันคอยดูแลเนื้อเค้กที่อบเตรียมไว้ล่วงหน้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองเอก

เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เนื้อเค้กจึงทำเตรียมไว้สองชุดเผื่อสำรองเสมอ

รีบไปแต่เนิ่น ๆ จะได้ค่อย ๆ ทำ ถึงเกิดเรื่องผิดพลาดตรงไหนขึ้นมา อย่างน้อยก็ยังพอมีเวลาแก้ไขได้ทัน

แม้งานนี้จะได้เงินไม่น้อย แต่เจียงหุยกลับไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ พลางช่วยเก็บข้าวของให้พลางบ่นงึมงำ “แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ทำเอาไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันพอดี”

เนื้อเค้กยังพอทำก่อนเข้านอนเมื่อคืนแล้วทิ้งไว้ให้เย็นได้ แต่ต้องออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางแบบนี้ เบ็ดเสร็จแล้วได้นอนยังไม่ถึงสองชั่วยามด้วยซ้ำ เด็กกำลังโตแท้ ๆ!

ซือเยี่ยนสิงจึงหัวเราะ “เดี๋ยวนี้แม่วางมาดใหญ่โตแล้วนะเนี่ย ขืนพูดคำนี้ออกไปให้คนข้างนอกได้ยิน มีหวังโดนหมั่นไส้ตายเลย!”

เจียงหุยหัวเราะตาม “หมั่นไส้แล้วจะทำไมล่ะ ทุกวันนี้พวกเราก็พอมีเงินทองไหลเข้ากระเป๋าบ้างแล้ว ย่อมไม่เหมือนแต่ก่อนอยู่แล้วสิ”

เมื่อก่อนที่บ้านจนกรอบ ต้องเอาชีวิตเข้าแลกถึงจะได้เงินมา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนี่นา

บางทีเห็นซือเยี่ยนสิงยังต้องสู้ยิบตาขนาดนี้ นางก็อดรู้สึกผิดและสงสารไม่ได้จริง ๆ