รู้เขารู้เรา

รู้เขารู้เรา

“สองคนนั้นอยู่ในโรงงิ้วไม่ถึงหนึ่งเค่อก็ออกมาเจ้าค่ะ มีแต่คนที่มารับข่าวที่อยู่จนงิ้วเลิก ถึงค่อยเดินปะปนกับฝูงชนออกมา”

หูซานเหนียงจื่อไปคราวนี้กินเวลาเกือบชั่วยาม พอกลับมาก็เล่าทุกอย่างที่เห็นให้ซือเยี่ยนสิงฟังอย่างละเอียดไม่ตกหล่น

“ข้าตามเขาไปตลอดทาง เห็นกับตาว่าเขาเดินเข้าประตูด้านหลังที่ว่าการไปเจ้าค่ะ”

ที่ว่าการแม้จะมีประตูใหญ่ แต่ส่วนใหญ่ก็แค่เปิดไว้ประดับบารมี หากไม่ใช่เรื่องราชการสำคัญหรือขุนนางชั้นผู้ใหญ่ระดับบน ยามปกติมักจะเข้าออกทางประตูด้านข้าง

แต่ถ้าเดินเข้าประตูด้านหลัง นั่นย่อมเป็นเรื่องส่วนตัวอย่างแน่นอน

“เป็นคนของทางการจริง ๆ ด้วย!” เจียงหุยพูดด้วยความเจ็บใจ

ปากก็ว่าเป็นข้าราชการพ่อแม่ราษฎร แต่ไม่ยอมผดุงความยุติธรรมให้ชาวบ้านยังพอทน นี่ยังหันกลับมารังแกกันอีก น่าฆ่าให้ตายนัก!

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เจียงหุยจึงสบถด่าขึ้นมาอีกคำ “พวกขุนนางไม่มีดีสักคน!”

การระเบิดอารมณ์ขึ้นมาของนางทำให้ซือเยี่ยนสิงชะงักไปนิด พอเพ่งมองสีหน้าดูดี ๆ ก็คล้ายกับว่ามีความแค้นฝังใจแต่หนหลังซ่อนอยู่