หมาล่าทั่ง

หมาล่าทั่ง

เห็นได้ชัดว่าหูซานเหนียงจื่อตกใจกับการต้อนรับอย่างอบอุ่นของซือเยี่ยนสิง แต่แล้วก็รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาทันที

ลองได้นายจ้างใหม่มาต้อนรับขับสู้ขนาดนี้ เป็นใครก็ต้องดีใจทั้งนั้นไม่ใช่หรือ

นางมีลางสังหรณ์ว่า งานใหม่คราวนี้น่าจะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากแน่ๆ

พอเห็นหูซานเหนียงจื่อมอมแมมจากการเดินทางไกล ซือเยี่ยนสิงก็บอกให้นางไปลานหลังเรือนล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วชี้ขึ้นไปชั้นบน “ห้องซ้ายมือชั้นสองเป็นห้องนอนของพวกเจ้านะ ที่นอนหมอนมุ้งเอาออกมาตากแดดไว้หลายวันแล้ว ผ้าเช็ดหน้า แปรงสีฟัน กะละมังทองแดงอะไรพวกนี้ก็มีเตรียมไว้ครบหมด อยากได้อะไรก็ขึ้นไปเอาได้เลย”

หูซานเหนียงจื่อก้มมองโคลนที่เกาะรอบพื้นรองเท้าตัวเอง แล้วหันไปมองหน้าร้านที่สะอาดสะอ้านของเขา นางก็ไม่มัวเหนียมอาย

“ถ้าอย่างนั้น ขอข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยมานะเจ้าคะ”

พอนางขึ้นไปข้างบน ผลักประตูเข้าห้องนอน สิ่งแรกที่เห็นคือเตียงสองชั้นชิดผนังทั้งซ้ายขวา ฝั่งหนึ่งมีคนอยู่แล้ว พับที่นอนผ้าห่มไว้อย่างเรียบร้อยเป็นระเบียบ

ส่วนอีกฝั่งยังว่างอยู่ เห็นทีคงเป็นของตัวเอง

หูซานเหนียงจื่อมองดูรอบหนึ่ง “เตียงแบบนี้ดูเข้าท่าดีแฮะ”