เหมาเสวี่ยวั่ง

เหมาเสวี่ยวั่ง

วันนี้ซุนเหลียงไฉเลิกงานจากที่ว่าการกลับบ้าน พอเดินมาถึงลานเรือนหลักก็ได้ยินเสียงท่านแม่กำลังคุยหัวเราะกับใครบางคนจากข้างใน “อันนี้อร่อยจริง เจ้าลองชิมดูสิ”

ซุนเหลียงไฉย่องเข้าไปเงียบ ๆ อาศัยช่วงที่ข้างในยังไม่ทันสังเกต กระซิบถามสาวใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ห้องด้านนอก “ฮูหยินเฒ่าคุยอยู่กับใครหรือ วันนี้กินข้าวปลาเรียบร้อยดีไหม”

ช่วงสองวันนี้ที่ว่าการงานยุ่ง เลิกงานก็ดึกดื่นจนไม่มีเวลาแวะมาคารวะด้วยตัวเอง

สาวใช้ย่อกายคารวะแล้วบอกยิ้ม ๆ “ฮูหยินเจ้าค่ะ เมื่อครู่แม่นางซือคนนั้นมาส่งกับข้าวตามปกติ มีกับข้าวจานเล็กเป็นผัดหัวผักกาดเค็มซอยใส่หมูสามชั้นกับวุ้นเส้นผัดมามันวาว แล้วก็ไข่เป็ดเค็มไข่แดงเยิ้ม ๆ อีกสี่ฟอง แต่ไม่เค็มจัดเหมือนที่ขายข้างนอก ฮูหยินเฒ่ากินเอร็ดอร่อยเชียวเจ้าค่ะ”

ฮูหยินก็ชมว่ารสชาติดี กินแนมจนซดโจ๊กข้าวฟ่างเพิ่มไปอีกค่อนชามเจ้าค่ะ

ผักดองกับไข่เค็มแบ่งเก็บไว้ครึ่งหนึ่งยังไม่ได้แตะ ฮูหยินสั่งให้ครัวเล็กเก็บไว้ บอกว่าเตรียมไว้ให้นายท่านกินแกล้มโจ๊กกับหมั่นโถวม้วนในเช้าวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ

แถมยังให้ของว่างแบบใหม่มาอีกกล่องหนึ่งมีแปดชิ้น ฮูหยินเฒ่าชอบมากเลยเจ้าค่ะ...“”

กำลังคุยกันอยู่ หญิงชราข้างในก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงเอ่ยถามขึ้นมาว่าเป็นใคร