การศึกษานั้นไร้การแบ่งชนชั้น

การศึกษานั้นไร้การแบ่งชนชั้น

มาอำเภออู่กงเป็นครั้งที่สาม คราวนี้ไม่หลงเหลือความแปลกหน้าเหมือนสองครั้งแรกเลยสักนิด ตั้งแต่การเดินทางจนถึงเข้าเมือง ทุกอย่างราบรื่นไปหมด

พอนึกได้ว่าก่อนสิ้นปีคงไม่ได้มาอีก ซือเยี่ยนสิงจึงขนของขวัญปีใหม่สำหรับตระกูลเจิ้ง เผยหยวนซาน รวมถึงนายหน้าจัดหาบ้านคนนั้นมาพร้อมกัน ของเบียดเสียดยัดแน่นไปครึ่งคันเกวียน จนเจียงหุยกับอวี๋เจิ้นต้องนั่งเบียดกันแน่น

ตามลำดับที่ตั้งของสถานที่ พวกนางแวะไปที่สำนักนายหน้าก่อนเป็นแห่งแรก

พอรู้ว่าพวกซือเยี่ยนสิงเอาของขวัญปีใหม่มาให้ โจวไคก็แปลกใจมาก

“นี่ นี่จะดีได้อย่างไรกัน ข้ายังไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไรเลย”

ซือเยี่ยนสิงพูดยิ้ม ๆ “ทำไมจะไม่ช่วยล่ะเจ้าคะ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านพาไปดู ข้าจะได้เช่าหน้าร้านดีขนาดนั้นหรือ ก็แค่ของกินพื้นบ้านนิดหน่อย ไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอกเจ้าค่ะ”

ของที่ให้โจวไคเป็นไก่หมักตากแห้งหนึ่งคู่ เป็ดหมักตากแห้งหนึ่งคู่ แถมด้วยไส้กรอกสามรสชาติอีกอย่างละหนึ่งคู่ เทียบกับระดับความสนิทสนมก่อนหน้านี้แล้ว ถือว่าให้เยอะเกินตัวไปหน่อย

แต่ซือเยี่ยนสิงคิดว่าคุ้มค่า

โจวไคแม้เพิ่งจะอายุสี่สิบกว่าปี แต่ก็เป็นนายหน้าเก่าแก่ของอำเภอ ไม่เพียงรู้จักบ้านเรือนทุกรูปแบบทะลุปรุโปร่ง แต่เพราะต้องติดต่อกับผู้คนหลากหลายอาชีพ ข่าววงในจึงหูตากว้างขวางเป็นพิเศษ