กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 351 ยอมสู้กับคนฉลาด ดีกว่าพูดกับคนเขลา
หญิงชราเอ่ยปาก “พวกเราอายุมากแล้ว สู้พวกเขาไม่ไหวหรอก! ลูกสะใภ้ฉันคนนั้นร้ายกาจมาก!”
หลี่เหมิ่งตบอกตัวเอง “หลายวันนี้ต้องขอบคุณที่คุณลุงดูแลพวกเราพี่น้อง เรื่องนี้ผมหลี่เหมิ่งจะออกหน้าให้เอง คุณลุงอยากกลับบ้านไม่ใช่เหรอครับ”
“พรุ่งนี้เช้า พอพวกคุณทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จ พวกเราทั้งสามคนจะไปส่งผู้เฒ่าทั้งสองกลับบ้านเอง!”
“จะไปเป็นเพื่อนเพื่อทวงทรัพย์สมบัติคืนมาให้ แล้ววันหลังค่อยบริจาคให้คนที่ทำดีกับพวกคุณ ดีกว่ายกให้ลูกชายเนรคุณพรรค์นั้น”
หญิงชรารู้สึกหวั่นไหว เดิมทีคิดว่าตัวเองตายไปก็สิ้นเรื่อง แต่ไม่ได้อยากพาตาเฒ่าตายไปด้วยสักหน่อย!