กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 350 คนเราอยู่เพื่อศักดิ์ศรี ต้นไม้อยู่ได้เพราะเปลือก
กู้อวิ๋นเซียวตะโกนขึ้นมา “แย่แล้ว หลี่เหมิ่ง เฉินตง รีบไปตามหาคนเร็วเข้า! พวกเขา...อาจจะฆ่าตัวตาย!”
เฉินตงถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ลูกพี่ ไม่หรอกมั้ง ผู้เฒ่าไม่ใช่บอกว่า ถ้าฆ่าตัวตายแล้วจะลงยมโลกไม่ได้ไม่ใช่เหรอ”
กู้อวิ๋นเซียวถอนหายใจ “มันเจ็บปวดเกินไป! เขาทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว! อีกอย่าง ลูกหลานก็ทำให้พวกเขาสิ้นหวังแล้ว!”
ช่วงหลายวันที่พวกเขานอนโรงพยาบาล ทั้งลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานชาย ไม่เคยมาเยี่ยมเลยสักครั้งเดียว
ทั้งสามคนพุ่งตัวออกจากโรงพยาบาล ฝีเท้าของกู้อวิ๋นเซียวดูไร้เรี่ยวแรงเล็กน้อย ตอนที่ออกจากห้องพักผู้ป่วย เขาคว้าหมั่นโถวมาลูกหนึ่ง วิ่งไปกินไป ช่วงนี้เขาต้องฝืนตัวเองให้กินข้าว ต่อให้อ้วก ก็ต้องมีของให้อ้วกออกมาสิ