กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 318 นักโทษในกองทัพล้นหลามจนแทบจะไม่มีที่ขัง
เธอเดินสำรวจในหมู่บ้านคร่าว ๆ หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีทั้งหมดไม่ถึงหนึ่งร้อยหลังคาเรือน
ซูเหมียวเหมียวใช้พลังพิเศษธาตุไม้ ปิดตายหน้าต่างและประตูของคนทั้งหมู่บ้านจนหมด ทำให้พวกมันหมดทางหนี!
เธอเข้าไปในมิติ เปลี่ยนกลับเป็นชุดของตัวเอง แล้วเอารถมอเตอร์ไซค์ออกมา ขี่เลี่ยงถนนใหญ่พุ่งทะยานกลับไปที่กองทัพด้วยความเร็วแสง
เมื่อมาถึงบริเวณใกล้กองทัพ ซูเหมียวเหมียวก็พาโจวอวิ๋นและซ่งเถาออกจากมิติ แล้วยัดยาเข้าปากพวกเธอคนละเม็ด
ทั้งสองคนค่อย ๆ ได้สติ ซ่งเถาสะดุ้งลุกขึ้น มองไปรอบ ๆ แล้วขยี้ตา “นี่ฉันหลับแล้วฝันไปเหรอเนี่ย ฝันนี้มันสมจริงเกินไปแล้วนะ”
โจวอวิ๋นก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน “เหมียวเหมียว พวกเราหนีออกมาได้ยังไง”