กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 313 ลูกพี่ คุณซ่อนไว้ลึกจริง ๆ นะ
พอสือปาถูมองดูก็เห็นคนแต่งตัวเป็นนายพรานสองคนอยู่ตรงหน้า เขาจึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พวกแกเป็นใคร คนของเราถูกพวกแกฆ่าตายหมดเลยเหรอ”
ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในป่าและจุดไฟวงกว้างไม่ได้ เย่ฝานคงโยนลูกไฟใส่พวกมันไปแล้ว
ตัวร้ายมักจะตายเพราะพูดมาก อีกอย่างพวกเขาเองก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมานั่งคุยกัน ซูเหมียวเหมียวไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเร่งพลังพิเศษ สือปาถูเห็นเถาวัลย์จากทุกทิศทุกทางพุ่งตรงเข้ามาหาพวกตน
สือปาถูตะโกน “ปล่อยแมลงพิษกู่ มีเท่าไหร่ปล่อยให้หมด ตายตกไปตามกันนี่แหละ!”