บทที่ 307 เมื่อนึกถึงแมลงที่ยั้วเยี้ยหนาแน่น เขาก็ถึงกับตัวสั่น

บทที่ 307 เมื่อนึกถึงแมลงที่ยั้วเยี้ยหนาแน่น เขาก็ถึงกับตัวสั่น

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูเหมียวเหมียวก็ขึ้นเขาไป เพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ เธอจึงใช้ยาสลบกำมือหนึ่งทำให้ทุกคนหลับไป แล้วเก็บพวกเธอเข้าไปในมิติ

รอให้พวกกู้จ้านกลับมาก่อน ค่อยพยายามส่งเด็กสาวพวกนี้ออกไปจากที่นี่ จะปล่อยให้พวกเธอเข้าใกล้คนที่เลี้ยงแมลงพิษกู่พวกนั้นไม่ได้

หลังจากเก็บเด็กสาวเข้าไปในมิติ ซูเหมียวเหมียวก็สะพายตะกร้าเตรียมตัวลงเขา เมื่อถึงกลางเขา เธอพบว่ามีคนกำลังขึ้นมา จึงหลบเข้าไปในมิติทันที