บทที่ 297 ความรักของคนสามคนมันอึดอัดเกินไป

บทที่ 297 ความรักของคนสามคนมันอึดอัดเกินไป

พูดถึงตรงนี้ เซียวโม่เซิงก็ยกมือปิดหน้าร้องไห้โฮ “ผมเอง เป็นความผิดของผมเอง ถ้าไม่ใช่เพราะผมควบคุมตัวเองไม่ได้ เรื่องก็คงไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้หรอก”

“คืนนั้นผมไปที่บ้านพักรับรอง ผมกับลูกพี่ลูกน้องพลอดรักกันพักหนึ่ง เดิมทีผมกะจะเกลี้ยกล่อมให้เธอเอาเด็กออก แต่เธอยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดว่าจะไม่ยอม”

“ตอนที่คุยกันจนอารมณ์ขึ้น ผมเผลอผลักเธอ เธอหงายหลังล้มลง ท้ายทอยกระแทกกับเตียง ผมพยายามเอื้อมมือไปดึงเธอไว้ แต่ก็ดึงไว้ไม่ทัน”

“จากนั้นเธอก็สลบไป ผมลองจับลมหายใจของเธอ ผมมั่นใจเลยว่ายังมีลมหายใจอยู่ เธอยังมีชีวิตอยู่”

“ผมปีนหน้าต่างหนีออกมา เดิมทีคิดจะไปตามหมอมาดู แต่พอเดินไปเรื่อย ๆ ความคิดผมก็เปลี่ยนไป”