กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 276 ความโลภของมนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีคำว่าพอดี!
พานหลิงทิ้งตัวลงนอนกับพื้น ร้องไห้โวยวาย “เฉินจื้อเซวียน ไอ้คนขาเป๋ ไอ้คนไม่ได้เรื่อง ฉันอยู่กับนายแล้วได้อะไรขึ้นมา
เราย้ายออกไปแล้วจะไปอยู่ที่ไหน
ฉันไม่ย้าย ฉันไม่ไป อยู่ที่นี่มาเป็นสิบปีแล้ว ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น
ฮือ ๆ ๆ... ถ้าพวกนายจะให้ฉันย้ายออกไป ฉันก็จะแกล้งตายอยู่ในบ้านหลังนี้แหละ”
ช่างเป็นพวกเนรคุณคนจริง ๆ! ความโลภของมนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีคำว่าพอดีเลย!
กู้อวิ๋นเซียวลุกขึ้นยืน “อาเฉิน พวกผมจะไปหาบ้านพักรับรองแถวนี้อยู่ก่อน แล้วก็ ใบกรรมสิทธิ์บ้านของผม ตอนนี้เอามาให้ผมได้เลยไหมครับ ของบ้านทั้งสามหลัง”