กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 275 ความขัดสนในชีวิตกดทับแผ่นหลังที่เคยยืดตรงของเขาจนค้อมงอ!
คำพูดทั้งหมดถูกปิดผนึกด้วยริมฝีปากอุ่นวาบ ซูเหมียวเหมียวไม่รู้เลยว่าตัวเองหลับไปตอนไหน
พอตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เด็กทั้งสองคนก็หมอบอยู่ข้างตัวเธอซ้ายขวา
เธอตกใจเล็กน้อย แอบเลิกผ้าห่มขึ้นดู พอเห็นว่าเสื้อผ้ายังอยู่ครบถ้วนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นกู้อวิ๋นเซียว จึงถามเด็กน้อยทั้งสองว่า “คุณอาของพวกเธอไปไหนล่ะ”
อันอันหอมแก้มซูเหมียวเหมียวฟอดหนึ่งแล้วบอกว่า “คุณอาไปซื้ออาหารเช้าค่ะ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซูเหมียวเหมียวแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินไปเปิดประตู เธอคิดว่าเป็นกู้อวิ๋นเซียวกลับมา แต่กลับพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือตำรวจในชุดเครื่องแบบ