กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 238 ครอบครัวของจงตั่วตั่ว
เฉินจวิ้นหยิบหนังสือวิ่งไล่ตีลูกชาย “ไอ้เด็กเวร พ่อแกเป็นครูประถมนะ พวกนั้นยังเป็นเด็กกี่ขวบเอง แกก็ยังเอาพวกเขามาล้อเล่นอีกเหรอ”
สวีเจียลั่วมองสองพ่อลูกที่หยอกล้อกัน แล้วปิดปากหัวเราะ
เฉินจวิ้นพูดขึ้น “แม่ก็อายุห้าสิบแปดแล้วนะ ให้ท่านเกษียณเถอะ เงินเดือนของเราสองคนเลี้ยงดูแม่กับเสี่ยวเยี่ยนได้สบาย”
สวีเจียลั่วส่ายหน้า “แม่ทำงานต่อไปก็ดีแล้ว มีอะไรให้ทำ จะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน”
“ชีวิตนี้แม่ลำบากมามากแล้ว”
“ตอนอุ้มท้องโตมาถึงเซินเจิ้น ใต้สะพานก็เคยนอนมาแล้ว”
“ต่อมาบังเอิญได้ช่วยคุณย่าเติ้งไว้ ถึงได้มีงานทำ”
“เฮ้อ... ต่อให้หาพ่อฉันเจอ ฉันก็ไม่อยากยอมรับเขาแล้ว”