กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 237 พวกเธอคือเสื้อกันหนาวตัวน้อยที่น่ารักที่สุดของอาสะใภ้
สวีจิ่งชวนถูกซูเหมียวเหมียวทิ้งระเบิดใส่อีกแล้ว “อะไรนะ เธอรับเลี้ยงเด็กไว้อีกหลายคนเหรอ แถมยังให้อยู่ข้างนอกด้วยเนี่ยนะ”
ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า “ล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่น่าสงสารน่ะค่ะ! ฉันหาที่อยู่ข้างนอกให้พวกเขา พวกเขามีช่องทางหาเงินกันเอง เลี้ยงดูตัวเองได้ค่ะ”
สวีจิ่งชวนถาม “ต้องการให้ฉันช่วยไหม ตัวเธอเองก็ยังเป็นเด็ก ที่บ้านก็มีอยู่แล้วสองคน ไม่คิดเลยว่าข้างนอกจะยังมีอีก พวกเขาอายุเท่าไหร่กันบ้างล่ะ”
ซูเหมียวเหมียวกินต่อไป “คนเล็กสุดสิบขวบแล้วค่ะ คนโตสุดอายุมากกว่าฉันอีก พวกเขาล้วนเป็นคนที่ฉันช่วยไว้ตอนที่หมดหนทางไปน่ะค่ะ”