กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 234 ผู้รุกรานพรรค์นี้ ไม่คู่ควรให้ร้องขอชีวิต ไม่คู่ควรให้สำนึกผิด และไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่
ปากกระบอกปืนสีดำทะมึนนับสิบกระบอกพ่นเปลวไฟสว่างวาบในยามดึก พุ่งทะยานเข้ามาทางซูเหมียวเหมียว
ซูเหมียวเหมียวกระตุกมุมปาก สะบัดมือเพียงครั้งเดียว เถาวัลย์เส้นหนึ่งก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้นดิน และก่อตัวเป็นกำแพงอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองไม่เห็น
คนนับสิบฝั่งตรงข้ามตกใจจนขาสั่นพั่บๆ ไม่สนวาตานาเบะ ยานางิอีกต่อไป หันหลังวิ่งหนีไปทางเส้นทางลับทันที
พลังเหนือมนุษย์แบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ร่างกายเนื้อหนังของพวกเขาจะต่อกรได้
ดังนั้น พวกเขาจึงเลือกที่จะหนีอย่างชาญฉลาด