บทที่ 233 วาตานาเบะ ยานางิ

บทที่ 233 วาตานาเบะ ยานางิ

ซูเหมียวเหมียวตอบกลับด้วยภาษาจีนน้ำเสียงดุดัน “เป็นพวกแกจริง ๆ ด้วย! หลายปีมานี้ในเมืองมีคนหายตัวไปบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ คงเป็นฝีมือพวกแกสินะ”

ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่าที่แฝงความมั่นใจ

พูดจบ ซูเหมียวเหมียวก็พุ่งตัวออกไปทันที

เส้นประสาทที่ไวต่อความรู้สึกของวาตานาเบะ ยานางิ ตึงเครียดขึ้นมาทันที นัยน์ตาสามเหลี่ยมอันแสนอำมหิตคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังคนชุดดำสวมไอ้โม่งที่กำลังพุ่งเข้ามาโจมตี รังสีอำมหิตรอบตัวปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

“บากะ!”

วาตานาเบะ ยานางิ สบถด่าเป็นภาษาญี่ปุ่น ออกแรงถีบเท้าพุ่งทะยานเข้ามาประดุจเสือชีตาห์

เขาคลุกคลีอยู่ในค่ายฝึกนักรบพลีชีพมาตั้งแต่เด็ก จากไอ้สวะที่ถูกคนเหยียบย่ำ เขาสู้ฝ่าฟันจนก้าวขึ้นมาเป็นผู้ระดับสูง ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดฝังรากลึกเข้าไปในกระดูกตั้งนานแล้ว