กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 199 ดอกเบญจมาศร่วงโรย บาดแผลเกลื่อนกลาด
สวีจิ่งชวนขมวดคิ้วเดินมาตรงหน้ากู้อวิ๋นเซียวแล้วเอ่ยถาม “สหายท่านนี้ ไม่ทราบว่าคุณคือ...”
ซูเหมียวเหมียวแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว 【กู้อวิ๋นเซียว คุณรีบตอบไปสิ คุณเป็นใคร คุณเป็นใคร คุณเป็นใครล่ะ ฮ่า ๆ ๆ... เสี่ยวไป๋ ฉันจะขำตายอยู่แล้ว อาการป่วยของท่านผู้บังคับบัญชาอาวุโสช่างพลิกแพลงได้หลากหลายจริง ๆ
นี่มันโรคอะไรกันเนี่ย โรคชอบเอาเปรียบคนอื่นงั้นเหรอ】
กู้อวิ๋นเซียวขยับขึ้นหน้าไปก้าวหนึ่งพร้อมกับโอบซูเหมียวเหมียวไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ “นี่ภรรยาผม ลูกสาวคุณ! อย่ามาเรียกส่งเดช!”
รังสีรอบตัวของสวีจิ่งชวนเย็นเยียบลงทันที เขายื่นมือออกไปหมายจะดึงซูเหมียวเหมียวออกมาจากอ้อมกอดของกู้อวิ๋นเซียว “สวีเหยียน ต่อให้แกกลายเป็นเถ้าถ่านฉันก็จำแกได้ ไสหัวไป!