กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 182 ราวกับหมาป่าในคราบคุณยายกำลังล่อลวงหนูน้อยหมวกแดง
จากนั้นซูเหมียวเหมียวก็เดินตามพวกเขาไปที่ลานนวดข้าว เลียนแบบพวกเขาด้วยการเอาเก้าอี้ไปวางไว้หน้าสุด นั่งแทะเมล็ดแตงโมรอให้หนังฉาย
คนสี่คนที่หวังจี้เย่พามาด้วยนั้นเป็นมืออาชีพมาก พวกเขาคุยกับชาวบ้านไปพลาง ลอบสังเกตการณ์รอบ ๆ อย่างแนบเนียนไปพลาง
หวังชวนขยับเข้าไปใกล้ซูเหมียวเหมียว แล้วกระซิบถาม “น้องซู ที่นี่โล่งเตียนทั้งสี่ด้าน ถ้าเป็นคนร้ายจริง ๆ จะไม่เอื้อต่อการจับกุมเลย ภูเขาก็อยู่ไม่ไกลนัก ถ้าปล่อยให้หนีเข้าเขาไปได้ การจับกุมจะยิ่งยากขึ้นไปอีก มีแผนรับมือดี ๆ บ้างไหม”
ซูเหมียวเหมียวมองดูครู่หนึ่งแล้วตอบ “พวกมันมีห้าคน พวกเราก็มีห้าคน จับตาดูเป้าหมายแบบตัวต่อตัว! รับผิดชอบกันไปคนละคน!