กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 167 “เย่เจวียน” แก้แค้น
ซูเหมียวเหมียวโบกมือไปทางที่มืด เย่ฝานรู้ว่าถึงตาตัวเองลงมือแล้ว
ซูเหมียวเหมียวออกคำสั่ง “ให้เขาลิ้มรสทัณฑ์อัคคีแห่งยมโลกของเรา เผาผมของมันให้เกลี้ยง เผามือของมันให้แหลกไปข้างหนึ่ง ควบคุมความแรงให้ดีล่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่า...”
เสียงหัวเราะชวนขนลุกทำให้เซี่ยซานแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย “ขอร้องล่ะ เย่เจวียน ฉันรู้ผิดแล้ว ฉันสัญญาว่าต่อไปจะดูแลน้องชายของเธอเป็นอย่างดี ต่อไปฉันจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดี!
อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน! ฉันยังไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตาย... โฮฮฮ...”
เย่ฝานที่สวมหน้ากากภูตผีเดินออกมาจากที่มืด ในสายตาของเซี่ยซาน นั่นคือภูตผีที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน เขาตกใจจนร้องโวยวายเสียงหลง