กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 166 ฉันคือตัวประหลาด! พี่ก็เหมือนกันเหรอ
เขามองซูเหมียวเหมียวที่อยู่ตรงหน้า แล้วหันไปมองป่ารอบข้างที่ถูกทำลายจนพังยับเยิน แววตาของเขาก็ฉายความสงสัยและความรู้สึกผิดออกมา
“เมื่อกี้...ผมคุมตัวเองไม่อยู่เหรอ”
ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า ดึงมือทั้งสองข้างกลับมาแล้วพิงต้นไม้พักเหนื่อย “นายเกือบจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปจริง ๆ แล้ว”
เย่ฝานก้มหน้า เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อครู่ ในใจก็รู้สึกหวาดกลัวตามมา
เขามองไปที่ซูเหมียวเหมียวแล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณที่ช่วยผมไว้ พี่เป็นคนแบบเดียวกับผมเหรอ ผมคือตัวประหลาด! พี่ก็เป็นเหมือนกันเหรอ”
ซูเหมียวเหมียวขมวดคิ้ว “ตัวประหลาด? นายคิดว่าตัวเองเป็นตัวประหลาดเหรอ