กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 164 ฉันจะแก้แค้น ใครขวางต้องตาย
หลิ่วเยี่ยได้ยินเสียงของซูเหมียวเหมียว จึงวางลูกลงบนเตียงแล้วเดินออกมาเช่นกัน
ซูเหมียวเหมียวทักทาย “สวัสดีพี่เย่จื่อ ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวนเวลานอน”
หลิ่วเยี่ยดึงซูเหมียวเหมียวไปด้านข้าง แล้วกำชับเสียงเบา “แอบจับคลุมกระสอบตีเงียบ ๆ ล่ะ อย่าให้ใครจับได้ สถานะของเธอคือภรรยาทหาร เข้าใจความหมายของพี่ใช่ไหม”
ซูเหมียวเหมียวตอบกลับเสียงเบาเช่นกัน “พี่เย่จื่อ วางใจเถอะ เรื่องลอบตีหัวเนี่ยฉันคุ้นเคยดี ฉันถนัด! พี่ไม่ต้องห่วง แค่ให้พี่เขยนำทางไปก็พอ! เดี๋ยวฉันรับรองว่าจะส่งเขากลับมาอย่างปลอดภัยแน่”
หลิ่วเยี่ยทุบซูเหมียวเหมียวเบา ๆ “พี่ไม่ได้เป็นห่วงเขาสักหน่อย ผิวหยาบเนื้อหนาขนาดนั้น งานทุบตีปล่อยให้พวกผู้ชายทำไปเถอะ เธอยืนดูเฉย ๆ ก็พอ!”