บทที่ 162 ก็แน่ล่ะไม่ใช่พ่อแก แกก็เลยไม่ปวดใจล่ะสิ

บทที่ 162 ก็แน่ล่ะไม่ใช่พ่อแก แกก็เลยไม่ปวดใจล่ะสิ

ป้าฉินยิ้มพลางคีบเนื้อให้เขาอีกชิ้น “อร่อยก็กินเยอะ ๆ นะ”

หวังเลี่ยงพยักหน้ารับ “ขอบคุณครับคุณป้า!” เขาคิดว่าป้าฉินเป็นแม่สามีของซูเหมียวเหมียว ดังนั้นเมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของหญิงชรา เขาจึงรู้สึกปลื้มปริ่มจนทำตัวไม่ถูก

หวังเลี่ยงพูดต่อ “ที่ดินกองการผลิตของพวกเรากับกองการผลิตเหอผิงอยู่ติดกัน ทุกปีเลยมีเรื่องชกต่อยกันหลายครั้ง

ครั้งนี้เป็นเพราะเซี่ยซานแอบดูผู้หญิงหมู่บ้านเราทำธุระส่วนตัว

พอจับได้คาหนังคาเขา คนสองหมู่บ้านเลยตีกัน!

พ่อผมกำลังจะไปหาลุงเหวินจิ่งพอดี พอได้ยินว่ามีเรื่องตีกันก็วิ่งไปดู ไม่คิดว่าลุงเหวินจิ่งจะไม่วางใจเลยตามไปด้วย