กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 130 เจียงเหวินไป่มอบแผนที่ขุมทรัพย์ให้ซูเหมียวเหมียว
ซูเหมียวเหมียวส่งสัญญาณให้เถาวัลย์หยุด แล้วมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “พูดให้ชัดเจนกว่านี้หน่อย อย่ามาเล่นลูกไม้”
“รังของพวกเราอยู่...อยู่ในเหมืองแร่ร้างที่เขาซีซาน”
ชายชุดดำเจ็บจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง น้ำเสียงขาดห้วงขณะเอ่ยว่า “ที่นั่นยังมีพวกพ้องอีกยี่สิบกว่าคน ทุกคนล้วนมีอาวุธ
ที่พวกเรามาครั้งนี้ ก็เพื่อตามหาแผนที่หนังแกะ จากนั้นก็หาขุมทรัพย์ให้พบ แล้วนำขุมทรัพย์กลับประเทศของพวกเรา”
“เหมืองแร่ร้างเขาซีซานเหรอ พวกแกนี่มันโจรหน้าด้านหน้าทนจริง ๆ นั่นมันขุมทรัพย์ของประเทศจีนของเรานะ พวกแกกลับทำตัวเหมือนเป็นของตัวเอง หน้าไม่อายจริง ๆ”