บทที่ 126 เพียงแค่เข้มแข็งขึ้น จึงจะเอาชนะความหวาดกลัวได้

บทที่ 126 เพียงแค่เข้มแข็งขึ้น จึงจะเอาชนะความหวาดกลัวได้

ป้าฉินนึกถึงตอนที่ตัวเองยังสาว ตอนที่แม่สามีกดขี่ข่มเหง ตาเฒ่าของเธอก็มักจะแอบเก็บส่วนแบ่งอาหารของตัวเองเอาไว้ แล้วแอบเอามายัดใส่มือเธอตอนกลางดึกเสมอ

ขอบตาของเธออดไม่ได้ที่จะแดงเรื่อ เขาไม่เคยพูดจาหวานหูเลย แต่กลับคอยหาวิธีไปหาของกินจากทุกที่มาเพื่อเติมเต็มท้องของเธอให้อิ่ม

ป้าฉินมองดูเนื้อในมือพลางเอ่ยอย่างเหม่อลอย “ตาเฒ่า ฉันเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนอาภัพ! ต้องทนดูตาอดตายไปต่อหน้าต่อตาในยุคข้าวยากหมากแพง เพียงเพื่อจะเหลือของกินไว้ให้สองแม่ลูกเรา