กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 108 ชีวิตแสนสุขที่มีลูกสาวคอยขุน
ซูเหมียวเหมียวมองดูบ้านใหม่ของเขา ซึ่งเหมือนกับฝั่งของพ่อแม่เป๊ะ “คนในหมู่บ้านทำงานกันเก่งจริงๆ ฉันไม่ได้มาแค่ไม่กี่วัน บ้านใหม่นี่ก็เข้าอยู่ได้แล้ว
ฉันเอาผ้าห่มผืนใหม่มาให้อีกผืน พวกพ่อกินกันไปก่อนนะ ฉันจะเอาของไปเก็บในห้อง รอพ่อกินเสร็จค่อยๆ ทยอยเอาลงห้องใต้ดิน”
ซูเหวินจิ่งก้มหน้าก้มตากิน ปากก็ส่งเสียงอู้อี้รับคำ
ฉางซิ่วเจวียนทนดูไม่ได้ จึงคีบเกี๊ยวน้ำในกล่องข้าวของตัวเองให้ซูเหวินจิ่งอีกสองสามตัว ซูเหวินจิ่งร้องว่า “พอแล้วๆ คุณก็กินบ้างสิ”
ฉางซิ่วเจวียนบอก “ฉันกินไม่หมดหรอก มันเยอะเกินไป คุณกินเยอะๆ เถอะ”
ซูเหวินจิ่งพูดอย่างมีความสุข “ดีๆๆ งั้นผมจะช่วยคุณกินเองนะ”