กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 93 ต่อให้พ่อแกคือหลี่กัง ฉันก็ตบไม่ยั้งเหมือนเดิม
ซูเหมียวเหมียว: “ไอ้โง่เอ๊ย ต่อให้พ่อแกคือหลี่กัง ฉันก็ตบไม่ยั้งเหมือนเดิมนั่นแหละ!” ทุกคน: หลี่กังคือใครวะ?
ซูเหมียวเหมียว: “นี่น่ะเหรอสันดานกับการอบรมสั่งสอนของเธอ เอะอะก็ด่าคนอื่นว่า ‘นังร่าน’ น่ะ? เธอไม่ร่านเลยมั้ง ถึงได้ร้องห่มร้องไห้โวยวายจะมาเป็นเมียน้อยเขาเนี่ย”
กู้อวิ๋นเซียวไอสองเสียง “เหมียวเหมียว คุณวางใจเถอะ ผมไม่ให้โอกาสใครมาเป็นเมียน้อยหรอก เมื่อกี้มือคุณเพิ่งจะกระแทกเจ็บไป เปลี่ยนไปใช้มืออีกข้างตบแทนไม่ได้หรือไง
หน้าเธอหนาจะตาย คุณดูมือคุณสิ แดงอีกแล้วเนี่ย!” ทุกคน: ผู้บังคับการกรมกู้ คุณเอาจริงดิ?
ซูเหมียวเหมียวเองก็ถูกกู้อวิ๋นเซียวทำเอาไปไม่เป็นเหมือนกัน!