กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 83 วิทยาศาสตร์สุดทางคือศาสตร์ลี้ลับ
ในที่สุดซูเหมียวเหมียวก็หลับจนตื่นขึ้นมาเอง ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็สบเข้ากับแววตาเย็นชาคู่หนึ่ง ใจเธอหล่นวูบ แทบจะร้องตะโกนออกมา
พอเห็นท่านอนของตัวเองแล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก ครึ่งตัวของเธอ “คร่อม” อยู่บนตัวของกู้อวิ๋นเซียว เขาเป็นผู้ป่วยอยู่แท้ๆ ทำแบบนี้มัน “แย่” จริงๆ
ซูเหมียวเหมียวรีบชักแขนขากลับมา “ขอโทษนะ ท่านอนฉันไม่ค่อยดี คืนพรุ่งนี้ฉันไปนอนห้องข้างๆ ดีกว่า!”
กู้อวิ๋นเซียวบอก “ช่วยนวดให้ฉันก่อนได้ไหม ฉันโดนเธอทับจนชาไปทั้งตัวแล้ว
เห็นเธอผอมบางขนาดนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะตัวหนักเอาเรื่อง”