บทที่ 82 ไม่พึ่งพาพ่อแม่ ไม่พึ่งพาใครทั้งนั้น

บทที่ 82 ไม่พึ่งพาพ่อแม่ ไม่พึ่งพาใครทั้งนั้น

ซูเหมียวเหมียวชี้ไปที่กระดาษแล้วพูดว่า “เขียน เขียนให้ดี ขาดไปข้อเดียว ฉันจะเจาะรูบนตัวแกหนึ่งรู

ถ้าไม่เชื่อ แกจะลองดีดูก็ได้นะ”

เจิ้งเสี่ยวกลั้นความเจ็บปวด มือสั่นเทาขณะเริ่มเขียน เขาเขียนไปต่อรองไป “ฉันเขียนหมดแล้ว แกจะฆ่าฉันไม่ได้นะ

ฉันยอมไปติดคุก”

เสียงในใจ: 【ขอแค่ไม่ตาย พ่อกับแม่ต้องหาทางช่วยฉันออกไปได้แน่ ขอแค่มีชีวิตรอดก็พอ】

ซูเหมียวเหมียวประคองแก้วน้ำจากน้ำพุวิญญาณส่งให้เด็กสาวที่ซุกตัวสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้อง “ดื่มซะ!”