บทที่ 72 มัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่ ฟ้าพิโรธแล้ว

บทที่ 72 มัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่ ฟ้าพิโรธแล้ว

ซูเหมียวเหมียวยืนอยู่หน้าต่าง ทอดสายตามองทุกอย่างที่อยู่ไม่ไกลจากด้านล่าง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ถ้าคนพวกนี้บุกเข้ามาในโรงพยาบาล เธอคงลงมือได้ไม่สะดวกนัก

แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ข้างนอกโรงพยาบาล ทั้งจังหวะเวลา สถานที่ และสถานการณ์ ล้วนเอื้ออำนวยให้เธอทั้งหมด

เธอยื่นนิ้วออกไปนอกหน้าต่าง แสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งจากปลายนิ้วออกไปนอกกำแพงอย่างเงียบเชียบ

เสียงปืนด้านล่างยิ่งดังระงม ผู้บังคับกองพันหลี่กำลังตะโกนสุดเสียง “ยิงสกัดทางซ้ายไว้! เสี่ยวจางพาอีกสองคนอ้อมไปด้านข้าง! อย่าให้พวกมันเข้าใกล้ประตูอาคารผู้ป่วยนอก!”