กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 52 เธอจุมพิตเจ้าชายนิทราจนตื่น
จ้าวเสี่ยวฟางเริ่มหวาดกลัวแล้ว “ซูเหมียวเหมียว นังสารเลว ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ”
ซูเหมียวเหมียวแค่นเสียงเย็น “เธอก็รู้ด้วยเหรอว่าฆ่าคนมันผิดกฎหมาย ถ้าฉันไม่ช่วยพี่สะใภ้เธอไว้ ป่านนี้เธอคงถูกสองแม่ลูกอย่างพวกเธอฆ่าตายไปนานแล้ว”
พูดจบ ซูเหมียวเหมียวก็ขยับนิ้วมือ
เถาวัลย์ที่รัดจ้าวเสี่ยวฟางติดกับต้นไม้ใหญ่ค่อย ๆ รัดแน่นขึ้น
จ้าวเสี่ยวฟางร้อง “เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นเนี่ย เถาวัลย์ขยับเองได้เหรอ”
“โอ๊ย... เจ็บ เจ็บ ซูเหมียวเหมียวช่วยฉันด้วย!”
จากนั้นปลายเถาวัลย์ก็ชูคอขึ้น ส่ายไปมาราวกับงูแล้วยื่นมาตรงหน้าจ้าวเสี่ยวฟาง ราวกับกำลังสังเกตสีหน้าของเธอ