กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 48 พูดมากย่อมพลาด
ซูเหมียวเหมียวโดนความน่ารักของเด็กน้อยทั้งสองตกเข้าให้อีกแล้ว!
ถ้าไม่ใช่เพราะผิดสถานที่ เธอคงกอดเด็กทั้งสองคนแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ไปแล้ว
เซียวฉางหย่วนวิ่งไปซื้อลูกอมนมตรากระต่ายขาวถุงหนึ่งที่ร้านข้าง ๆ อย่างเก้อเขิน หวังจะง้อซ่งอัน
ใบหน้าเล็ก ๆ ของซ่งอันเปื้อนน้ำตาขณะถาม “คุณอาสุดหล่อคะ ถ้าหนูกินลูกอมของคุณอา คุณอาจะหาว่าพวกเราเนรคุณ เป็นพวกเลี้ยงไม่เชื่องหรือเปล่า”
เซียวฉางหย่วนตอบ “ไม่หรอก อาขอรับรอง หนูกินได้ตามสบายเลยนะ อย่าร้องไห้เลย น้าหนีน่าเป็นคนผิดเอง”
ซ่งอันบอก “จริงเหรอคะ หนูก็คิดว่าน้าหนีน่าทำไม่ถูกเหมือนกัน คุณครูของพวกเราบอกว่ารู้ตัวว่าผิดแล้วแก้ไขคือความดีงาม หนูยอมรับคำขอโทษของน้าหนีน่าก็ได้ค่ะ!”
จ้าวต้งเกือบกลั้นขำไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา!