กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 37 นี่แหละคือชีวิตที่มีความหมายจริง ๆ
ซูเหมียวเหมียวขยับนิ้วเล็กน้อย เถาวัลย์เส้นหนึ่งตวัดรัดรอบเอวบางของเธอ พาร่างของเธอถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว หลบพ้นรัศมีการโจมตีของราชาหมูป่า
ขณะเดียวกัน ซูเหมียวเหมียวก็ควบคุมรากไม้บนพื้นให้พันธนาการขาหลังของราชาหมูป่าไว้
ราชาหมูป่าเสียศูนย์ ขาหน้าเซถลาไปเล็กน้อย แต่ยังคงกระโจนเข้าใส่เธออย่างดุร้าย
แววตาของซูเหมียวเหมียวเฉียบคม มือซ้ายคว้าเถาวัลย์ที่ห้อยระย้าลงมา อาศัยแรงเหวี่ยงพลิกตัวกลางอากาศ เท้าขวาเหยียบลงบนหัวของราชาหมูป่าอย่างแม่นยำ
"หยุดเดี๋ยวนี้!" ซูเหมียวเหมียวตวาดเสียงต่ำ พลังพิเศษในร่างถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง