กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อวี้หลินร้อยอักษร
บทที่ 36 สมรภูมิเถื่อน
ใบไม้แห้งบนพื้นป่าส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาใต้ฝ่าเท้าของซูเหมียวเหมียว ตอนนี้พลังพิเศษของเธออยู่ระดับสองแล้ว ร่างกายบอบบางของคุณหนูผู้บอบบางแต่เดิมก็ได้รับการขัดเกลาเช่นกัน
ดังนั้นวิ่งมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอก็ยังไม่หอบเลยสักนิด!
เสี่ยวไป๋เตือน “เจ้านาย ลดความเร็วลงหน่อย ข้างหน้าก็ถึงแล้ว”
ซูเหมียวเหมียวหลับตาลงแล้วสูดดมอากาศ กลิ่นสาบคาวจาง ๆ ในตอนแรกเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
นั่นคือกลิ่นเฉพาะตัวของฝูงหมูป่า