กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 คำอ้อนวอนของดาวมหาลัยหลิน และการสยบยอมอย่างสิ้นเชิง!
นอกบ้าน ฝูงแมลงถาโถม เสียงกัดแทะดังราวกับห่าฝนกระทบใบตอง。
ในบ้าน อบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ลู่เฉินเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ พลางจิบเครื่องดื่มและดูพวกแมลงที่พยายามอย่างสูญเปล่าผ่านกล้องวงจรปิด。
เขากดเปิดช่องแชทประจำเขตอย่างไม่ใส่ใจ。
ณ ตอนนี้ หน้าต่างแชทถูกย้อมไปด้วยสีแห่งความสิ้นหวัง。
【คนผ่านทาง ก】:“ไม่ไหวแล้ว! ต้านไม่อยู่เลย! ไม้ของฉันหมดแล้ว! ใครก็ได้ช่วยฉันที!”
【ผู้บริหารบริษัทแห่งหนึ่ง】:“ฉันไม่อยากตาย! ฉันมีเงิน ฉันยอมโอนให้พวกนายสิบล้านเลย! ใครก็ได้ให้ไม้ฉันสักชุด!”
【ผู้สิ้นหวัง】:“ไม่ทันแล้ว... พวกมันเข้ามาแล้ว... อ๊ากก!!”